Śnieżnicki Park Krajobrazowy utworzony w 1981r. obejmuje trzy grupy górskie Sudetów Wschodnich: Masyw Śnieżnika, Góry Złote i Góry Bialskie o wybitnych walorach przyrodniczych. Powierzchnia parku wynosi 28.800 ha, a jego strefa ochronna 14.900 ha. Obszar parku i jego otuliny znajduje się na terenie gmin: Stronie Śląskie, Bystrzyca Kłodzka, Lądek Zdrój, Międzylesie, Złoty Stok i Kłodzko. Obszar parku cechuje występowanie różnych typów krajobrazowych: od nizinnych kotlin śródgórskich, poprzez krajobrazy starych gór średnich, starych dolin rzecznych, po erozyjny krajobraz krawędzi tektonicznych oraz strefę szczytową Śnieżnika o subalpejskim charakterze. Dużą atrakcje stanowią skałki, gołoborza i rozległe jaskinie o unikalnej szacie naciekowej. Na terenie ŚPK znajduje się pięć rezerwatów przyrody:

"Śnieżnik Kłodzki" - ze względu na ochronę bezleśnego szczytu Śnieżnika jako piętra alpejskiego z bogatą szatą roślinności zielnej oraz kosodrzewiny

W parku występują liczne gatunki flory i fauny, w tym wiele gatunków chronionych, a także cenne gatunki endemiczne i reliktowe gatunki bezkręgowców. Na szczególną uwagę zasługuje muflon, gronastaj, czarny bocian, jarząbek, cietrzew, głuszec, puchacz, salamandra plamista, wiele gatunków nietoperzy oraz okresowo zachodzący niedźwiedź brunatny. Ponadto dużą atrakcję stanowi w Masywie Śnieżnika stanowi stado kozic które w czasie zimy można obserwować w okolicach Jaskini Niedźwiedziej. Lasy stanowią 80% powierzchni ŚPK w których dominującym gatunkiem jest świerk.

   Ze względu na teren górski wyraźnie wykształciły się cztery piętra roślinności:

Piętro pogórza /do 400m n.p.m./, które uległo największym przeobrażeniom. Stanowiska lasów dębowo-grabowych na przestrzeni wieków zajęła łąkowa roślinność zastępcza z kręgu zbiorowisk lasów grądowych z pełnikiem europejskim, ciemiężycą zieloną i dziewięćsiłem bezłodygowym.

Regiel dolny /400-1000 m n.p.m./ z monokulturą świerka który został sztucznie wprowadzony w XIX wieku po rabunkowych cięciach dla potrzeb przemysłu. Ówczesna odbudowa lasów została oparta na szybko rosnących odmianach świerka, głównie spoza Sudetów. Stąd dzisiaj dominują w krajobrazie lasy świerkowe, których udział w drzewostanie wynosi 80%. Inne gatunki to buk, jawor, brzoza, jesion.

Regiel górny /1000-1250 m n.p.m./ zajmują zubożałe zbiorowiska reprezentującej zespół sudeckiej świerczyny górnoreglowej. Rośnie tu przeważnie lokalny ekotyp świerka sudeckiego, najlepiej przystosowanego do miejscowego siedliska. W drzewostanie występują także buk, jawor, jodła, jarzębina, Górna granicę lasu można zaobserwować na zboczach Śnieżnika. Las zaczyna tam się przerzedzać drzewa stają się coraz niższe, przyjmują interesujące formy wskutek złamań.

Łąki wysokogórskie zajmują tylko szczytową kopułę Śnieżnika. Murawy i ziołorośla wysokogórskie stanowią cenny przyrodniczo zespół wśród którego występuje wiele gatunków rzadki i chronionych.

   Wśród innych walorów parku należy wymienić:

występowanie wód mineralnych siarczkowych i fluorkowych,

długotrwałe zaleganie pokrywy śnieżnej /od wysokości 900 m n.p.m. do 150 dni w roku/,

wartości historyczno-kulturowe parku, które charakteryzują się: zgodnością architektoniczną z warunkami przyrodniczymi terenu, klasycznym układem wsi łańcuchowej o architekturze typowej dla wsi sudeckiej, licznymi zabytkami w tym zespołem architektury pensjonatowej w alpejskim stylu jaki posiada Międzygórze.

   Krajobraz kulturowo harmonijny swoją genezą sięga XIII wieku w okresie natężonego osadnictwa, które konsekwentnie posuwało się w górę rzek. Wytworzony wówczas został typowy układ wsi łańcuchowej położonej w osi doliny, nad którą rozciągały się grunty orne i pastwiska nad którymi dominowały obszary leśne.